هوش مصنوعی زمین را خسته کرده است به گزارش گروه هوش مصنوعی، پیشنهاد گوگل جهت بررسی زیرساخت های هوش مصنوعی در فضا، پرسش هایی در رابطه با انرژی، فیزیک و امکان پذیری مطرح می کند و اینکه آیا زمین واقعا به بن بست رسیده است؟ تینا مزدکی_با توسعه مدلهای هوش مصنوعی، مصرف انرژی آنها هم بیشتر شده و دیگر مساله اصلی آموزش هوش مصنوعی نیست؛ حالا سوال این است که دقیقاً کجا باید به آموزش و توسعه این مدلها پرداخت. این همان چیزی است که سبب شکل گرفتن ایده «توسعه زیرساخت های هوش مصنوعی در فضا» برای گوگل ریسرچ (Google Research) شده است. این ایده که جایی میان علم و بلند پروازی قرار دارد، «پروژه سان کچر» (Project Suncatcher) نام گرفته است و بررسی می کند آیا می توان بار هوش مصنوعی را به دوش منظومه ای از ماهواره ها گذاشت که مجهز به شتاب دهنده های تخصصی هشتند و انرژی مورد نیاز خویش را به طور عمده از خورشید تأمین می کنند. بر طبق این فرضیه، در تعدادی مدارهای پایین زمین یا مدارهای خورشیدآهنگ، پنل های خورشیدی می توانند بخش عمده ای از زمان فعال باشند و از خیلی از چرخه های شب وروز، تلفات جوی و محدودیت های شبکه برق که دیتاسنترهای زمینی با آن مواجه اند، عبور کنند. از طرفی، گرما هم به جای استفاده از سیستم های خنک سازی پرمصرفِ آبی روی زمین، بوسیله تابش حرارتی مستقیماً به فضای اطراف دفع می شود. تمایل به نگاه فراتر از زمین برای زیرساخت های هوش مصنوعی، بی خود نیست. دیتاسنترها همین حالا هم سهم قابل توجهی از مصرف برق جهان را به خود اختصاص داده اند. برآوردهای اخیر نشان داده است مصرف برق دیتاسنترهای جهانی در سال ۲۰۲۴ حدود ۴۱۵ تراوات ساعت و معادل تقریبا ۱.۵ درصد از کل مصرف برق جهان بوده است. پیشبینی ها حاکی از آنست که با رشد شتابان بارهای کاری هوش مصنوعی، این رقم تا سال ۲۰۳۰ بیشتر از دو برابر شود. در ایالات متحده، شرکت های خدمات عمومی برق درحال برنامه ریزی هستند تا پاسخ گوی رشد مصرف دیتاسنترها باشند؛ رشدی که به طور عمده از جانب هوش مصنوعی هدایت می شود. در تعدادی مناطق، پیشبینی شده دیتاسنترها تا سال ۲۰۲۸ بین ۶.۷ تا ۱۲ درصد از کل تقاضای برق را به خود اختصاص دهند. این وضعیت سبب شده برخی مدیران اخطار دهند که «انرژی کافی روی شبکه وجود ندارد» تا بدون افزایش چشم گیر ظرفیت تولید، رشد بی مهار هوش مصنوعی ادامه پیدا کند. در چنین فضایی، ایده هایی مانند دیتاسنترهای فضایی کمتر شبیه خیال پردازی علمی تخیلی به نظر می رسند و بیشتر نشانه ای از صنعتی هستند که دارد به محدودیت های فیزیکی انرژی و خنک سازی روی زمین نزدیک می شود. روی کاغذ، دیتاسنترهای فضایی چاره ای با شکوه به نظر می رسند؛ اما در عمل، هنوز نتوانسته است همه را قانع کند.دست درازی به ستاره ها جو مورگان، مدیر عملیاتی شرکت زیرساخت دیتاسنتر Patmos، در رابطه با چشم انداز کوتاه مدت این ایده بی پرده صحبت می کند. او می گوید: «چیزی که در سال ۲۰۲۶ اتفاق نخواهد افتاد، همین داستانِ دیتاسنترها در فضاست. شاید یکی از میلیاردرهای دنیای فناوری واقعا به آن نزدیک شود، اما غیر از پُز دادن، چرا باید چنین کاری کرد؟» او بر این باور است که صنعت دیتاسنتر پیشتر هم بارها سراغ ایده های افراطی همچون غوطه وری در روغن های معدنی گرفته یا مراکز داده زیر دریابرای خنک سازی رفته است. اما اغلب این ایده ها زمانی کنار گذاشته شدند که حقیقت های عملیاتی خویش را نشان دادند. او می گوید: «هنوز هم در رابطه با ساخت دیتاسنترها زیر اقیانوس ها هیجان وجود دارد، اما هر مزیت حرارتی ای که به دست می آید، با مشکل تعویض قطعات کاملا خنثی می شود. فرسایش و تعویض مداوم سخت افزار بخشی جدایی ناپذیر از محاسبات مدرن است.» همین مساله، یکی از محورهای اصلی تردید نسبت به هوش مصنوعی مداری است. پردازنده های گرافیکی و شتاب دهنده های تخصصی به سرعت مستهلک می شوند، چونکه معماری های جدید هر چند سال یک مرتبه جهش های بزرگی در عملکرد ایجاد می کنند. روی زمین، رک ها بسادگی تعویض می شوند، بردها جایگزین می شوند و سامانه ها به صورت پیوسته ارتقا می یابند. اما در مدار، هر تعمیر به پرتاب، اتصال فضاپیما یا سرویس دهی رباتیک نیاز دارد؛ فرایندهایی که نه ساده اند و نه ارزان و نه به آسانی مقیاس پذیر هستند. وی در نهایت این پرسش را مطرح می کند که چه کسی می خواهد هر یکی دو سال یک مرتبه با فضاپیما برود تا زیرساخت مداری را بروزرسانی کند؟ اگر یک قطعه حیاتی خراب شود چه؟ اصلاً بگذارید این را کنار بگذاریم؛ تأخیر ارتباطی را چه کار می کنیم؟ منبع: livescienceخلاصه اینکه پردازنده های گرافیکی و شتاب دهنده های تخصصی به سرعت مستهلک می شوند، چراکه معماری های جدید هر چند سال یک بار جهش های بزرگی در عملکرد ایجاد می کنند. اما در مدار، هر تعمیر به پرتاب، اتصال فضاپیما یا سرویس دهی رباتیک نیاز دارد؛ فرایندهایی که نه ساده اند و نه ارزان و نه به سادگی مقیاس پذیر هستند. وی در نهایت این پرسش را مطرح می کند که چه کسی می خواهد هر یکی دو سال یک بار با فضاپیما برود تا زیرساخت مداری را به روزرسانی کند؟ منبع: iagrp.ir 1404/10/12 04:41:26 5.0 / 5 4 تگها: آموزش , تولید , خدمات , ربات مطلب را می پسندید؟ (1) (0) تازه ترین مطالب مرتبط هواپیماهای جنگی آمریکا با هوش مصنوعی می جنگند دوران وعده های بزرگ در مورد هوش مصنوعی تمام شد! هوش مصنوعی رسما همکار خبرنگاران شد مرورگرهای هوش مصنوعی شاید در مقابل حملات تزریق پرامپت صدمه پذیر بمانند نظرات بینندگان در مورد این مطلب لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید = ۲ بعلاوه ۴ نظر دادن